Zondagochtend-blues

De lente is dan wel officieel begonnen en we hebben een paar heerlijke dagen gehad, maar ik heb me vandaag maar weer in een lekkere warme woon-trui gehuld en vind het maar koud buiten. Wat verlang ik naar die lekkere warme lentedagen, waarop de tuindeuren gewoon open kunnen staan, ik op blote voeten buiten kan lopen, genietend van de zon op mijn huid en een fris lentebriesje wat me wakker en alert houdt.

 

Maar wat doet dit nu met mijn binnenwereld? Mijn geduld wordt op de proef gesteld. Kennelijk mag ik nog even in mijn ‘winterstaat’ blijven; naar binnen gaan en de stilte opzoeken. Braaf ga ik hierop mediteren. En terwijl ik de vogels buiten volop hoor fluiten, alles volop in knop staat om te ontluiken, voel ik wat de natuur mij wil vertellen. De vogels denken er niet over na of en welk lied ze fluiten, ze fluiten gewoon uit volle overtuiging! De knoppen aan de bomen en bloemen vragen zich niet af of ze open zullen gaan, ze knappen vol overtuiging open en komen tot volle bloei. Ze kunnen niet anders. Vol overgave gaan ze mee met hun natuurlijke staat en wat zich aandient. Ze doen niet extra hun best, ze volgen gewoon hun groeiproces. Ze zijn niet bang of hun kleur of vorm mooi genoeg is en of ze mooi genoeg fluiten. Het is hun lied, hun kleur, hun vorm en ze ZIJN. En van daaruit DOEN ze.

 

Het lijkt zo gemakkelijk en zo vanzelfsprekend. Ik (h)erken toch wel de nodige schroom om zomaar te doen. Mijn brein steekt direct de nodige waarschuwende vingertjes omhoog met bijpassende kritische stemmetjes die roepen: ‘Pas op…’ of ‘Stel dat…’ of ‘Doe maar niet, want…’ enzovoorts. Tegelijkertijd probeer ik met mijn aandacht in mijn centrum te blijven. ‘Ga uit je hoofd, blijf in je centrum’ zeg ik tegen mezelf. En met het nodige ongeduld dwing ik mezelf weer om met mijn aandacht naar mijn adem te gaan. Woorden als ‘overgave’, ‘acceptatie’, ‘flow’, en ‘vertrouwen’ komen voorbij. En dan kan ik weer even helemaal zakken in de stilte binnen mezelf.

Want daar zitten alle zaadjes, bij ons allemaal, die wachten om te mogen ontluiken om vol in bloei te staan. Zaadjes die zelfs door de meest harde gesteentes heen kunnen breken om uiteindelijk naar het licht te groeien, kwetsbaar maar vol vertrouwen en met hun eigen kleur en vorm. En bij groeien hoort groeipijn en vallen en opstaan en donker en licht en koude en warmte en eb en vloed en blues en jazz en… het mag er allemaal zijn. 

Laat ik daarover nu pas een klein liedje geschreven hebben…. Durf ik mijn liedje te laten horen? Durf ik de natuur als voorbeeld te volgen? Ondanks al mijn eigen kritische stemmetjes? Gewoon zomaar, omdat muziek een wezenlijk deel van mijn wezen, mijn ZIJN is? Spannend? Ja! Absoluut niet perfect, maar wel van mij!

 

Herken je dit? Wil jij ook jouw eigen kleurenpracht tonen? Je eigen stem laten horen?

Stop met overleven. Stap uit je beperkende modus en Stem JeZelf! LIEF JOUW LENTE!

Ik loop graag een stukje met je mee op jouw pad naar authenticiteit.

 

Liefs Donya